Nieuwe pagina 2

<	PLEK Al deze stenen werden aangeraakt en opgestapeld dit is het beeld dat bleef nadat de arbeid was verdwenen Eens, zegt deze plek, eens zij is een spoor en zo kan zij gelezen worden (Een plek waar mensen zijn geweest raakt nooit meer leeg) Maar laten wij dichterbij komen en net zo proberen te zwijgen als deze stenen die als een mozaïek verschieten in het dalende licht Hier ben je niet alleen al is het nog zo stil voor de gesloten deur pas weet je wat je wil In dit genadeloze licht zo dicht bij verdwenen mensen komen dat hun verhalen klinken in wat hier ligt Kromme spijkers, blik, een plank klinkers van een taal die op een harde muur van zwijgen stuit Dat is het geluid van foto's: er waren mensen, eens en zij spreken zich in dit, ons kijken uit J.Bernlef. ( Uit: Wolfsmond nr. 12, Uitgeversmaatschappij Tabula, 1985)
<	WIT Het wit tussen regels Ook het wit tussen woorden Dat is iets anders dan 'daar' staat niets of 'daar' gebeurt niets Wit wordt gezien omdat het op papier niet alleen is vergezeld wit geeft richting aan ogen Richting lijkt er ook altijd te zijn als je gewoon om je heen kijkt: toch hoeft er niet speciaal iets te gebeuren Dat is het verschil met papier: zolang er wit is volgen meestal wel scènes of gebeurtenissen Wit is een oude meester
<	ONOPVALLENDE REDUCTIE niet uitgevoerd Een vlak of in ieder geval iets reduceren tot de suggestie van dat vlak Maar het toch intact laten, niet beschadigen.
<	AANKOMST UITGESTELD Man loopt door vertrouwde gangen van gebouw Zelfde loop zonder gebouw bij voorbeeld op wijde vlakte; woestijn, bevroren meer Loop los gemaakt van omgeving Richting intact van doel bevrijd K.Schippers. (Uit: Een leeuwerik boven een weiland. Em. Querido's Uitgeverij 1980)
<	VERDER I Nu we weten dat we verdwaald zijn blijft ons alleen deze plek. Regen, tot aan de horizon regen en een zee van grijs-groene heuvels, golven van bos na bos. II Onze kaarten hebben we achtergelaten, ergens, niet boos, niet weemoedig: ze vertelden ons wat we al wisten, waar we vandaan kwamen. Niet waar we waren. III Op het punt nu van verder te gaan en niet weten hoe, niet weten van het geritsel, de geuren, het duister onder de bomen, het geschreeuw in de verte,de verdwijnende sporen, van niets weten wat het betekent. IV Onze gezichten zijn koud en strak, glad van de regen, alsof we huilen. Het is geen huilen, het zijn regen en huid. V Grijs-groene golven van bos na bos, daarin zullen we verdwijnen. Daaruit zullen we terugkeren, maar dat zullen wij niet meer zijn. Wie dat zijn weet niemand,
<	EEN LEGE PLEK OM TE ZIJN Ga nu maar liggen liefste in de tuin, de lege plekken in het hoge gras, ik heb altijd gewild dat ik dat was, een plek voor iemand, om te blijven
<	DE LANDMETER Het is niet alleen onverschilligheid, in zekere zin is het misschien zelfs wel liefde die hem dwingt, er is geen paradijs zonder rentmeester. Hij is gelukkig met het landschap, maar gelukkig met het zoeken, coördinaten wijzen hem zijn onzichtbare plek, zijn utopie is de kaart, niet de wereld. Hij wil weten waar hij is, maar zijn troost is te weten dat de plek waar hij is niet anders bestaat dan als zijn eigen formule, hij is een gat in de vorm van een man in het landschap. Met de grenzen die hij trekt, scherper en duidelijker, vervagen het gras en de bomen en alles wat daar leeft, lijdt en sterft. Het is heel helder om hem heen, alles is waargenomen.
<	IN GRONINGEN je bent in Groningen, maar hier ben je dat niet, dit is een onbekende plek, dit is een gedicht in deze stad waarin je al die jaren kwam en ging, door altijd zon, altijd regen, altijd wind, totdat je hier stond, en dit las. je kwam en gaat weer weg, ook nu. Zo zal het blijven tussen ons, ik ben een onbekende plek. Rutger Kopland. (Uit: Geluk is gevaarlijk. Rainbow Pocketboek 416, 1999)