Maar als de narratieve activiteit zo nauw verbonden is met ons dagelijks leven, zou het dan niet kunnen zijn dat we het leven als fictie interpreteren, en dat we tijdens het interpreteren van de werkelijkheid er fictionele elementen aan toevoegen?
We zullen in ieder geval niet ophouden fictionele verhalen te lezen, want daarin zoeken we een formule om zin aan ons bestaan te geven.
We zoeken per slot van rekening gedurende ons hele leven naar het verhaal van onze oorsprong, dat ons kan vertellen waarom we geboren zijn en waarom we hebben geleefd.
Umberto Eco, Zes wandelingen door fictieve bossen.
Bert Bakker, Amsterdam. 1994
"Uit al die verschillende teksten spreekt een zelfde onderliggend gevoel, telkens weer zoekt Van Weelden naar de ervaring van een nulpunt.
Tijdens zo'n nulpunt tellen verleden en toekomst niet, het leven staat even stil in een ongrijpbaar heden waarin alles mogelijk is. Vanuit zo'n nulpunt begint beweging en daar is het Van Weelden in al zijn boeken om te doen: om beweging, alertheid, enthousiasme, openheid, improvisatie, om schakeling kortom.
Xandra Schutte in Groene Amsterdammer 28/4/1999, over Dirk van Weelden, Van hier naar hier. Bezige Bij 1999.